Sinds Jennifer Geerlings-Simons op 6 juli 2025 door De Nationale Assemblée werd gekozen tot president van Suriname, leeft bij een deel van het volk het idee dat zij in korte tijd alle problemen van het land kan oplossen. Zij is niet alleen de eerste vrouwelijke president van Suriname, maar kwam ook aan de macht in een periode waarin het land al kampte met zware economische druk en hoge verwachtingen rond de toekomstige olie-inkomsten.
Maar laten we eerlijk zijn: een president heeft geen toverstok.
Te veel mensen doen alsof Jenny Simons alleen maar op een knop hoeft te drukken en alles ineens goed komt. Alsof prijzen morgen dalen, werkgelegenheid vanzelf groeit, de koers meteen stabiel wordt en alle maatschappelijke frustraties als sneeuw voor de zon verdwijnen. Zo werkt bestuur niet. Een land dat jarenlang met economische problemen, schulden, politieke spanningen en onzekerheid heeft geworsteld, verander je niet in een paar maanden. AP omschreef Suriname bij haar aantreden zelfs als een land dat kampte met economische onrust, terwijl Reuters erop wees dat de grote verwachte olieproductie pas rond 2028 op gang moet komen.
Toch lijkt het alsof sommige Surinamers nu al ongeduldig worden. Vandaag dit, morgen dat, en overmorgen moet alles perfect zijn. Zodra iets niet direct verandert, begint het gemopper. Maar beleid vraagt tijd. Herstel vraagt offers. En vooruitgang vraagt ook realisme van het volk zelf.
Dat betekent niet dat kritiek verboden is. Integendeel. Een president moet scherp gevolgd worden, aangesproken worden op beloften en afgerekend worden op prestaties. Maar wat niet helpt, is doen alsof één persoon in haar eentje alle schade van jaren in enkele maanden moet wegpoetsen. Dat is geen serieuze verwachting. Dat is wensdenken.
Jenny Simons erfde geen makkelijke situatie. Zij stapte in op een moment waarop Suriname volgens internationale berichtgeving balanceerde tussen hoop op toekomstige rijkdom en de harde realiteit van economische verplichtingen, politieke druk en sociaal ongenoegen.
Dus ja, het volk mag veel verwachten van leiderschap. Maar men moet ook ophouden te doen alsof de president een toverstok heeft.
Mek den wai plak.
Laat haar werken. Laat beleid zijn tijd krijgen. En oordeel haar op resultaat, niet op onrealistische fantasieën.
Wie denkt dat één persoon Suriname in een handomdraai kan redden, begrijpt nog steeds niet hoe diep de problemen werkelijk zitten.