De politieke spanningen in Suriname nemen toe nu Chan Santokhi zich niet alleen positioneert voor het presidentschap in 2027, maar zich ook voorbereidt op protestacties. Daarmee kiest de president voor een opvallende strategie: naast regeren wil hij via publieke mobilisatie druk uitoefenen op het politieke debat.
Protest als politiek middel
Volgens bronnen binnen de partijstructuren ziet Santokhi protest niet als doel op zich, maar als middel om steun te mobiliseren en onvrede onder de bevolking zichtbaar te maken. De acties zouden gericht zijn op thema’s als politieke stabiliteit, democratische waarden en het beschermen van hervormingen die volgens zijn aanhang onder druk staan.
Mobilisatie van de achterban
Binnen de partij wordt gewerkt aan het organiseren van vreedzame demonstraties, waarbij nadrukkelijk wordt ingezet op discipline en orde. Door de achterban actief te betrekken, wil Santokhi laten zien dat hij niet alleen institutionele macht heeft, maar ook draagvlak op straat.
Spanningsveld tussen bestuur en actie
De combinatie van regeren en protesteren roept vragen op. Critici wijzen op het spanningsveld tussen de rol van president en die van actievoerder. Voorstanders stellen juist dat protest een democratisch recht is en dat het de kloof tussen politiek en burger kan verkleinen.
Richting 2027
Met deze dubbele strategie—beleidsvoering én straatmobilisatie—lijkt Santokhi zijn positie richting 2027 te willen versterken. Of protestacties zijn imago helpen of juist schaden, zal afhangen van de toon, de inhoud en de resultaten die de komende jaren zichtbaar worden. Eén ding staat vast: de politieke dynamiek in Suriname gaat een intensieve fase in.