Ik ben 23 jaar.
Tot een paar maanden geleden dacht ik dat dit mij nooit zou overkomen.
Ik heb leerde hem kennen in een PL-bus. Het begon onschuldig. Een praatje. Een lach. Hij was beleefd, zorgzaam, altijd vriendelijk. Elke keer als ik hem zag, voelde het vertrouwd. Alsof het zo moest zijn.
Hij zei dat hij single was. Dat hij serieus was. Dat hij geen spelletjes speelde.
En ik… ik geloofde hem.
Waarom zou ik niet?
Hij keek me aan alsof ik speciaal was. Hij luisterde naar mijn verhalen, naar mijn dromen. Hij stelde me gerust. Hij zei dat ik veilig was bij hem.
Toen het moment kwam dat we dichter bij elkaar kwamen, vroeg ik nog:
“Je bent toch gezond?”
Hij lachte. Zei dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Dat hij nooit zoiets had. Dat hij eerlijk was.
Ik vertrouwde hem. Volledig.
Een paar weken later begon mijn lichaam anders te voelen. Ik was vaak moe, kreeg koorts, voelde me niet mezelf. Iets zei me dat ik me moest laten testen. Gewoon voor de zekerheid, dacht ik.
Ik was niet voorbereid op die uitslag.
HIV-positief.
De woorden bleven hangen in de ruimte. Alsof de tijd even stopte. Ik hoorde de dokter praten, maar alles klonk ver weg. Mijn hoofd bonsde. Mijn hart brak.
Het eerste wat ik voelde was geen woede.
Het was ongeloof.
Daarna schaamte. Angst. Verdriet.
En toen kwam de woede.
Niet omdat ik liefhad.
Maar omdat ik vertrouwde.
Hij wist het. Dat kwam later pas uit. Hij wist het al die tijd. En toch zei hij niets. Hij nam mijn keuze weg. Mijn recht om mezelf te beschermen.
Nu moet ik leven met iets dat ik nooit heb gekozen.
Elke dag.
Ik vertel dit verhaal niet voor medelijden.
Ik vertel het omdat vertrouwen geen bewijs is.
Omdat liefde je niet beschermt tegen de waarheid.
En omdat stilte levens kapotmaakt.
Aan iedereen die dit leest:
Vraag. Test. Bescherm jezelf.
En laat niemand je wijsmaken dat vertrouwen genoeg is.
Want ik vertrouwde hem.
En dat veranderde mijn leven voorgoed.