Na jarenlang de gaten dicht te lopen in de Surinaamse gezondheidszorg, nam Siomara de moedige beslissing om haar koffers te pakken. Nu zij een tijdje in het buitenland werkt, spreekt zij openhartig over de schok van financiële rust en het herontdekken van haar passie voor de zorg.
Interviewer: Siomara, je schreef onlangs dat je nooit wist dat het zo goed voelde om ‘uit te komen’. Wat ging er door je heen toen je dat besefte?
Siomara: (Lacht) “Het klinkt misschien heel simpel voor iemand die dit altijd al heeft gehad, maar voor mij was het een openbaring. In Suriname was ik aan het einde van mijn salaris altijd nog een groot stuk maand over. De constante druk om te goochelen met SRD’s… dat vreet aan je. Toen ik hier voor het eerst mijn vaste lasten betaalde, boodschappen deed, en zag dat er nog steeds geld op mijn rekening stond… ik moest bijna huilen. Die rust in mijn hoofd is onbetaalbaar.”
Interviewer: Was de overstap alleen gedreven door het financiële aspect?
Siomara: “Nee, maar laten we eerlijk zijn: je kunt niet van lucht en liefde leven. In Suriname hield ik van mijn patiënten, maar het systeem hield niet van mij. De tekorten aan handschoenen, medicatie en de onderbezetting maakten dat ik elke dag met een schuldgevoel naar huis ging. Hier heb ik de middelen om mijn werk goed te doen. Ik ben weer verpleegkundige in plaats van een ‘overlever’.”
Interviewer: Wat mis je het meest aan de zorg in Suriname?
Siomara: “De warmte van de mensen. De humor op de werkvloer, ondanks de ellende. Die typisch Surinaamse ‘tori’s’ die we deelden. Hier is het zakelijker, efficiënter. Maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat die warmte me niet kon voeden. Ik ben nu op een plek waar mijn inzet wordt gewaardeerd in waardering én in valuta.”
Interviewer: Je zegt: ‘Dit voelt goed.’ Betekent dit dat de strijd nu voorbij is?
Siomara: “De strijd om te overleven is voorbij, ja. Maar nu begint een nieuwe fase: bouwen aan een toekomst. Ik kan nu sparen voor mijn pensioen, ik kan mijn familie ondersteunen zonder dat ik zelf tekortkom. Het geeft me een gevoel van eigenwaarde dat ik in Suriname langzaam was kwijtgeraakt.”
Interviewer: Wat zou je willen zeggen tegen je collega’s die nog in Suriname aan het zwoegen zijn?
Siomara: “Ik voel hun pijn, elke dag. Ik gun ze diezelfde rust. Het is geen verraad om voor jezelf te kiezen. Als je zelf niet ‘uitkomt’, kun je er uiteindelijk ook niet meer zijn voor je patiënten. Jezelf redden is de eerste stap om anderen echt te kunnen helpen.”