Ik voel het nog steeds, elke dag. 3 maanden geleden dacht ik dat ik even vrij kon zijn na Sakaa Wataa, even alles loslaten in het nachtleven. Mijn naam is Valerie en ik woon hier in Suriname. Die avond was alles zo levendig: de muziek die door mijn lijf dreunde, kaboela muziek, wild gaan sexy aankleden de opwinding in elke lach en elke aanraking. Ik voelde me jong, onoverwinnelijk… tot het moment dat alles veranderde. Ik heb me die avond laten meenemen door iemand die ik nooit heb gekend, hij rook lekker, zag er goed uit en reed een Mercedes. Hij heeft me in een pension kaot genu*kt. Volgensmij beste s*ks van me leven.
Het begon langzaam. Eerst was het alleen vermoeidheid, een sluimerend gevoel dat iets niet klopte. Daarna kwamen de koorts, de nachtmerries, huiduitslag, puistjes, het gevoel dat mijn lichaam tegen me samenspande. Angst sloop mijn hart binnen, maar ik probeerde het te negeren. Tot 2 weken geleden de dag van de test. Mijn handen trilden toen ik het resultaat zag: HIV-positief. Eén nacht, één moment van onvoorzichtigheid, heeft mijn leven in stukken gehakt.
De afgelopen 2 weken waren een rollercoaster van emoties: woede, verdriet, schaamte en een verlammende eenzaamheid. Ik voelde me gevangen in mijn eigen lichaam en mijn eigen keuzes. Elke spiegel die ik aankeek, herinnerde me aan mijn fout, aan de kwetsbaarheid die ik altijd dacht te kunnen negeren.
Maar langzaam probeer ik mezelf terug te vinden. Ik leer dat dit niet het einde is, dat er manieren zijn om te leven, lief te hebben en te dromen, zelfs met HIV. Het liefst had ik zonder HIV geleefd. Ik zoek steun, praat met vrienden, en stap voor stap accepteer ik de realiteit. Het blijft een strijd, maar ik wil niet dat angst mijn leven regeert.
Ik deel dit verhaal omdat ik wil dat anderen begrijpen dat één nacht alles kan veranderen. Dat voorzichtigheid geen overbodige luxe is, maar soms het verschil tussen een gewone nacht en een leven vol uitdagingen. Mijn naam is Valerie, en dit is mijn waarheid, 3 maanden na Sakaa Wataa party van psycho.