Veel Surinamers voelen zich vandaag de dag buitengesloten en teleurgesteld. Tijdens de vice-presidentschap van Ronnie Brunswijk was het voor burgers eenvoudig om hulp te vragen bij het kabinet van de VP. Mensen konden vrij naar binnen lopen, hun problemen direct bespreken en vaak dezelfde dag antwoord krijgen. Het leek alsof de overheid echt dichtbij de bevolking stond.
Maar nu Brunswijk niet meer die directe rol heeft en Rusland op de achtergrond invloed uitoefent, is de situatie drastisch veranderd. Toegang tot het VP-kabinet voelt nu als een bijna onneembare barrière. Burgers vergelijken het met een visumprocedure: je moet bijna alles regelen voordat je binnenkomt. “Het is alsof je eerst een vergunning nodig hebt om gehoord te worden,” klaagt een inwoner.
Deze verandering veroorzaakt niet alleen frustratie, maar ook spijt bij mensen die destijds op Brunswijk stemden. Waar vroeger directe hulp normaal was, ervaren velen nu vertragingen en bureaucratie. Het gevoel dat hun stem hen directe toegang tot steun opleverde, is verdwenen.
Politieke analisten waarschuwen dat het verlies van deze nabijheid ernstige gevolgen kan hebben voor het vertrouwen van de bevolking in de overheid. Toegankelijkheid van leiders wordt gezien als essentieel voor een gezonde democratie.
“Als ik toen had geweten dat het zo moeilijk zou worden, had ik misschien anders gestemd,” zegt een burger. De kreet van spijt klinkt steeds luider in Suriname: wat ooit makkelijk en dichtbij was, voelt nu ver weg en onbereikbaar.