NDP-propagandist en vaste verdediger van president Jennifer Simons, Marcel Oostburg, heeft opnieuw de aanval geopend op leerkrachten die opkomen voor een menswaardig loon. In plaats van in te gaan op de maatschappelijke woede over de 60% kabinetstoelage, kiest hij ervoor het onderwijsveld te diskwalificeren. Volgens Oostburg werken leerkrachten te weinig en zouden zij slechts actief zijn van 7.00 tot 13.00 uur.
Op basis daarvan pleit hij ervoor om leerkrachten wettelijk te verplichten tot 15.00 uur op school te blijven, zogenaamd voor administratieve taken.
Terwijl leerkrachten al jaren kampen met lage salarissen, overvolle klassen en gebrekkige faciliteiten, worden zij nu weggezet als profiteurs die volgens hem ‘te weinig doen’. Dat beeld staat in schril contrast met de realiteit op de werkvloer, waar veel leerkrachten ook buiten schooltijd lesvoorbereidingen maken, toetsen nakijken en leerlingen begeleiden — vaak zonder extra vergoeding.
Des te schrijnender is dat juist figuren als Oostburg en partijgenoot Prevo, die zelf profiteren van riante kabinetstoelages tot 60%, zich opwerpen als morele beoordelaars van hardwerkende onderwijzers. Terwijl president Simons volhoudt dat er geen geld is voor structurele salarisverbetering, lijkt er voor politieke loyalisten wél altijd ruimte op de begroting te zijn.
Critici wijzen erop dat Oostburg vaker in verband wordt gebracht met het verspreiden van onjuiste of eenzijdige informatie. Zijn recente uitspraken passen volgens hen in een bredere strategie van de NDP om de aandacht af te leiden van de groeiende verontwaardiging over zelfverrijking binnen de politieke top.
In plaats van inhoudelijk in gesprek te gaan over koopkracht, waardering en investeringen in onderwijs, wordt gekozen voor het framen van leerkrachten als probleem. Daarmee dreigt het debat te verschuiven van rechtvaardige beloning naar onterechte verdachtmaking — een ontwikkeling die het vertrouwen tussen overheid en onderwijssector verder ondermijnt.