Mahindeg Jogi heeft zich fel uitgesproken over de aanhoudende onvrede onder leerkrachten. Volgens hem schiet het eindeloos klagen niets op en is het tijd voor actie. “Leerkrachten kletsen te veel. Waarop wachten ze nog?” stelt Jogi scherp. Als het salaris niet toereikend is om fatsoenlijk van te leven, dan moeten zij volgens hem massaal de straat op gaan.
Jogi roept alle leerkrachten op om hun ongenoegen niet langer alleen via woorden te uiten, maar via zichtbare en collectieve actie. In zijn ogen is praten in vergaderingen, interviews en op sociale media onvoldoende om echte verandering af te dwingen. “Rechten worden niet gegeven, ze worden afgedwongen,” is de boodschap die hij meegeeft.
De uitspraken zorgen voor gemengde reacties. Sommigen vinden dat Jogi een punt heeft en dat alleen harde actie de overheid zal dwingen om structurele verbeteringen door te voeren in salarissen en arbeidsomstandigheden. Anderen vinden zijn toon respectloos en wijzen erop dat veel leerkrachten al jaren strijden binnen de kaders van vakbonden en overlegstructuren.
Feit is dat de frustratie onder leerkrachten groot blijft. Lage lonen, hoge werkdruk en een gebrek aan waardering blijven terugkerende thema’s. Met zijn oproep zet Mahindeg Jogi extra druk op de ketel en gooit hij olie op een al smeulend vuur. De vraag is nu: blijft het bij woorden, of volgen de leerkrachten zijn oproep en laten zij hun stem op straat horen?