Ik ben Maltie. Ik ben negentien jaar oud, ik woon in Nickerie, en ik ben al zeven jaar een gevangene in mijn eigen lichaam. Mensen zien een hindoestaans meisje dat netjes haar taken doet, maar ze zien niet dat ik elke dag doodga vanbinnen. Sinds mijn twaalfde word ik door mijn eigen vader verkracht. De man die mij het leven gaf, steelt het elke nacht van mij terug.
Het is geen geheim meer in mijn huis. De muren zijn dun, de tranen zijn echt. Maar de reactie van mijn familie is nog killer dan de daden van mijn vader. “Houd je mond,” zeggen ze. “Wil je de hele buurt laten praten? Wil je onze naam in het slib van de rijstvelden gooien?” Voor hen is mijn trauma minder belangrijk dan de ‘schande’ die een aangifte zou brengen. Ze offeren mij liever op aan zijn lusten, dan dat ze de confrontatie met de buitenwereld aangaan.
Ik ben het zat. Ik ben de walging zat die ik voel als hij de kamer binnenkomt. Ik ben de hypocrisie zat van een familie die doet alsof we fatsoenlijk zijn, terwijl er een misdadiger aan het hoofd van de tafel zit. Wat voor eer heeft een familie die een kindermisbruiker beschermt? Er is geen eer in stilte. Er is alleen maar medeplichtigheid.
Ik ben nu negentien. Ik ben een volwassen vrouw en ik weiger nog één dag langer de zondebok van deze familie te zijn. Als de waarheid een schande is, laat die schande dan maar komen. Ik ga niet meer zwijgen. Ik ga niet meer toestaan dat hij me aanraakt. Mijn leven is van mij, niet van hem, en ook niet van een familie die meer van hun reputatie houdt dan van mij. Ik doe aangifte. Niet omdat ik de familie kapot wil maken, maar omdat ik mezelf wil redden.