Mijn naam is Cristal, ik ben zestien jaar oud, en mijn wereld is ingestort. Hij was mijn eerste vriendje. Een man van 33, een chauffeur op de PL-bus die ik elke dag nam. Ik keek tegen hem op; hij was volwassen, had zijn eigen werk en gaf me aandacht die ik nog nooit van iemand had gekregen. Ik dacht dat dit was hoe liefde hoorde te voelen.
Maar die liefde bleek een giftige valstrik. Terwijl ik droomde over onze toekomst, droeg hij een geheim bij zich dat mijn leven voorgoed zou tekenen. Hij wist het, of hij was onvoorzichtig, maar hij heeft mij besmet met hiv. Mijn eerste ervaring met intimiteit en vertrouwen is nu een levenslange medische strijd geworden.
Het ergste is misschien nog wel de stilte om me heen. Er is geen grote ophef, geen golf van verontwaardiging in de buurt. Mensen kijken weg of doen alsof het er niet is. Ik voel me alleen in deze pijn. Hij rijdt nog steeds op zijn bus alsof er niets is gebeurd, terwijl ik elke dag de zware last van deze ziekte moet dragen. Ik was maar een kind dat dacht haar eerste grote liefde te hebben gevonden, maar ik ben mijn onschuld en mijn gezondheid kwijtgeraakt aan iemand die mij had moeten beschermen.