PARAMARIBO – Terwijl de politieke top zich in luxe hult en de champagne rijkelijk vloeit bij officiële ceremonies, vecht de Surinaamse zorgsector tegen een faillissement dat dagelijks levens in gevaar brengt. Het contrast tussen de glimmende regeringsauto’s en de roestende ambulances die stilstaan door een gebrek aan onderdelen, is niet langer een contrast te noemen – het is een morele crisis.
Bedelen voor Pleisters en Pijnstillers
De financiële nood in de ziekenhuizen heeft een dieptepunt bereikt. Directies van zorginstellingen spreken niet langer over “bezuinigingen”, maar over een totale overlevingsstrijd. Operaties worden afgezegd omdat er geen steriele handschoenen zijn, en patiënten wordt gevraagd hun eigen lakens, verbandmiddelen en soms zelfs medicatie mee te nemen van huis.
Het personeel, dat al jaren onder enorme druk staat, moet toezien hoe hun werkplek letterlijk afbrokkelt. Terwijl er miljoenen worden uitgegeven aan representatie en feestelijkheden, moeten ziekenhuizen “creatief boekhouden” om de elektriciteitsrekening te betalen of de zuurstoftoevoer te garanderen.
De Cijfers die niet Liegen
De kloof tussen de budgetten voor de overheid en die voor de volksgezondheid groeit. Waar de overheid spreekt over economisch herstel, voelt de burger daar in de ziekenhuiskamer niets van.
• Achterstallige subsidies: Ziekenhuizen wachten vaak maandenlang op toegezegde gelden, waardoor leveranciers de levering van essentiële goederen stopzetten.
• Braindrain: Door het uitblijven van marktconforme salarissen en fatsoenlijke werkomstandigheden vluchten specialistische artsen en verpleegkundigen naar het buitenland.
• Apparatuur: Medische apparatuur die essentieel is voor diagnoses (zoals CT-scans) staat vaak ongebruikt stil omdat er geen geld is voor dure reparaties of onderhoudscontracten.
Een Vlag die de Lading niet Dekt
Onder de Surinaamse vlag wordt vaak gesproken over nationale eenheid en vooruitgang. Maar voor de moeder die haar kind niet de nodige zorg kan bieden omdat het ziekenhuis de middelen niet heeft, voelen deze woorden leeg aan. De overdaad aan de ene kant en het bittere gebrek aan de andere kant creëren een tweedeling die de ziel van het land aantast.
Het is een harde realiteit: elke dollar die wordt uitgegeven aan een overbodig feest, is een dollar die niet naar een couveuse, een dialyseapparaat of een chemokuur gaat. De vraag die de samenleving nu stelt is simpel: hoeveel confetti is een mensenleven waard?
De Noodkreet
De zorgsector vraagt niet om een feestje. Ze vragen om een structurele oplossing, om het uitbetalen van subsidies en om de garantie dat de Surinaamse burger niet hoeft te vrezen voor zijn leven zodra hij een ziekenhuisdrempel overstapt. Zolang de politieke elite blijft proosten terwijl de zorg bedelt, blijft de nationale vlag een symbool van een gebroken belofte.